تبلیغات
کوهنوردان سگزاباد




تعبیر خواب آنلاین


تمدن ایران زمین

زانو درد وراههای جلوگیری از آن

مفصل زانو یکی از مهمترین مفاصل بدن می باشد که سه استخوان ران(فمور),درشت نی(تیبیا) و استخوان کوچک کشکک(پاتلا) در ساختمان آن شرکت دارند.مفصل زانو خود شامل دو بخش مفصلی است که عبارتنداز:

مفصل زانو یکی از مهمترین مفاصل بدن می باشد که سه استخوان ران(فمور),درشت نی(تیبیا) و استخوان کوچک کشکک(پاتلا) در ساختمان آن شرکت دارند.مفصل زانو خود شامل دو بخش مفصلی است که عبارتنداز:

۱-مفصل تیبیوفمورال(درشت نی-رانی)

۲-مفصل پاتلوفمورال(کشککی-رانی)

 

مفصل تیبیوفمورال در انتقال وزن و حرکات زانو شرکت می کند و قسمت مهمتر مفصل زانو محسوب می شود.نقش اصلی مفصل پاتلوفمورال در انجام حرکات می باشد.

 

عواملی که باعث ایجاد درد زانو می شوند :

۱-آسیب های لیگامانی(رباط یا زردپی) :

چهار رباط مهم در مفصل زانو وجود دارند که باعث افزایش ثبات و پایداری زانو می گردند.این رباط ها بنام های رباط جانبی داخلی(MCL),جانبی خارجی(LCL),رباط متقاطع قدامی(ACL) و متقاطع خلفی یا پشتی(PCL)نامیده می شوند.آسیب های لیگامانی که تحت عنوان اسپرین یاد می شود قبلا در پست کشیدگی-پیچ خوردگی(اینجا) توضیح داده شده اند.

۲-صدمات عضلانی-تاندونی :

مهمترین عضله ای که در زانو به خصوص آسیب های ورزشی درگیر می شود,عضله چهارسررانی یا کوادری سپس است. آسیب های عضلانی بنام استرین معروف است.درجات آسیب همانند ضایعه رباط می باشد که در پست کشیدگی-پیچ خوردگی اشاره گردید.

۳-آرتروز زانو :

تخریب تدریجی غضروف مفصل که با افزایش سن تسهیل می گردد و تحت عنوان استئوآرتروز یا آرتریت پیری نیز نامیده می شود با شرح کافی در پست آرتروز زانو(اینجا)بیان شد.

۴-آسیب منیسک داخلی یا خارجی :  برای اطلاعات بیشتر می توانید به قسمت آسیب منیسک و درمان(اینجا)مراجعه نمایید.

۵-سندرم استرس پاتلوفمورال(PFPS) :

این سندرم که باعث آسیب غضروف زیر کشکک می شود,بیشتر در خانم های جوان شایع است.هر عاملی که باعث شود استخوان کشکک(پاتلا)در وضعیت خارجی تری نسبت به حالت طبیعی قرارگیرد,باعث سندرم استرس پاتلوفمورال(Patello Femoral Pain Syndrome)می گردد.اختلال در راستای اندامهای تحتانی(اختلالات بیومکانیکی اندام تحتانی)مثلا به علت ژنووالگوم,چرخش های بیش از اندازه ساق پا و... می تواند روند PFPS را تسهیل کند.کوتاهی بسیاری از عضلات اندام تحتانی(مثل گاستروسولئوس,همسترینگ,عضله تنسورفاسیالاتا و کوتاهی ایلیوتیبیال باند),ضعف و آتروفی عضله واستوس مدیالیس اوبلیک(VMO) و... نیز باعث سندرم استرس پاتلوفمورال می گردد.وجود درد در ناحیه کشکک که با صدای کریپیتاسیون همراه است از علایم این سندرم می باشد.درد با افزایش فعالیت تشدید و با استراحت کاهش می یابد.فعالیت های چون دوزانو نشستن,چهارزانو نشستن و بالا و پایین رفتن از پله ها باعث افزایش درد می گردند.عدم درمان این سندرم منجربه کندرومالاسی می گردد.

 

 رباط زانو

 رباط زانو چیست؟
رباط‌ها ریسمانهای محکمی از بافتها هستند که مفصلها را در کنار هم نگه داشته و آنها را به استخوان‌های مجاور متصل می‌سازند.چهار نوع رباط در زانو داریم:

  • رباط جانبی میانی (MCL)
  • رباط جانبی کناری (LCL)
  • رباط ضربدری جلوئی (ACL)
  • رباط ضربدری پشتی (PCL)

هرکدام از این رباط‌ها یا ترکیبی از آنها می‌تواند کشیده شده و یا به طور جزئی یا کلی پاره شود.

چه چیز باعث آسیب‌دیدگی رباط جانبی شده و چه کسانی در خطر هستند؟
علل معمول پاره‌گی رباط زانو کشیدگی بیش از حد پا در هنگام ورزش یا آسیب‌دیدن هنگام تمرینات مبارزه‌ای است(همانند کاراته، تکواندو،بُکس).

رباط جانبی میانی MCL در داخل مفصل زانو قرار دارد و به شما کمک می‌کند تا مفصل زانوی خود را محکم نگه دارید. این رباط با فشار دادن، چرخاندن و ضربه‌زدن آسیب می‌بیند. اکثر آسیب‌های کوچک MCL به خودی خود و طی چند هفته یا چند ماه جوش می‌خورد و البته از طریق استراحت کامل. اما آسیب‌های جدی اغلب نیازمند عمل جراحی هستند.

درست مثل MCL ، رباط جانبی کناری LCL به شما کمک می‌کند تا مفصل زانوی خود را محکم نگه دارید اما این رباط در طرف بیرونی مفصل زانو قرار دارد. اکثر آسیب‌های کوچک LCL نیز به خودی خود طی چند هفته یا چند ماه جوش می‌خورد، البته اگر استراحت کامل رعایت شود. اما آسیب‌های جدی نیازمند عمل جراحی می‌باشد.

معمولا با آسیب‌دیدگی LCL به رباط دیگری نیز در همان زمان آسیب می‌رسد. در اکثر حالات، آسیب‌های LCL خطر کمتری از سایر آسیب‌های بافتهای زانو نظیر رباط‌های ضربدری دارد. هر چند در موارد جدی رباط می‌تواند بطور جزئی یا کلی پاره شود.

ضربه به زانو یکی از علل رایج آسیب‌دیدگی LCL است اما آسیبی که چرخش سبب آن باشد ممکن است منجر به صدمه و زیان شود. معیوب شدن LCL یکی از آسیب‌های رایج در ورزش است.

علایم و پیچیدگی‌های صدمات رباط‌های جانبی چیست؟
صدمه به MCL باعث شکننده شدن لبه داخلی زانو شده و در بعضی موارد نیز ممکن است منجر به تورم شود. پاره‌گی جزئی یا کلی نیز باعث تورم و درد شدید خواهد شد.
صدمه به LCL درد و شکننده شدن را در سطح خارجی زانو به همراه دارد و ممکن است باعث تورم نیز بشود.

چگونه یک پزشک آسیب‌دیدگی‌های رباط‌های جانبی را تشخیص می‌دهد؟
اگر بعد از صدمه دیدن زانویتان در تمرین، ورزش یا تصادف، تورم یا درد داشتید هر چه سریعتر به پزشک مراجعه کنید.

پزشک با خم کردن قسمت پایینی پای شما به داخل، زانوی شما را برای آسیب دیدگی LCL چک می‌کند. اگر قسمت پایینی پای شما بطور غیرعادی به داخل خم نشد و اگر آسیب LCL هم وجود داشته باشد بسیار جزئی خواهد بود ولی اگر پزشک بتواند قسمت پایینی پای شما بیش از معمول به داخل خم کند ممکن است رباط زانوی شما بطور جزئی یا کلی پاره شده باشد.
تست‌های دیگری برای صدمات LCL و MCL :

  • رادیوگرافی با اشعه X
  • تست MRI ( تصویر برداری با ارتعاشات مغناطیسی)

چه عواملی باعث آسیب‌دیدگی رباط‌های ضربدری شده و چه کسی در خطر است؟
رباط ضربدری جلوئی ACL، از انتهای پشتی استخوان ران تا بالای جلوی استخوان ساق پا کشیده شده است و رباط ضربدری پشتی PCL نیز از انتهای جلوی استخوان ران تا بالای پشت استخوان ساق پا کشیده شده است. آنها طوری از روی هم عبور کرده‌اند که یک X، شکل گرفته است.
این رباط‌ها می‌توانند از راه‌های زیر آسیب ببینند:

  • ایستادن ناگهانی، خصوصاً هنگام دویدن
  • تعویض مسیر هنگام دویدن، چرخیدن و یا فرود آمدن از یک ارتفاع
  • دویدن در سرازیری
  • چرخاندن زانو
  • کشیدن بیش از حد مفصل زانو به راست یا چپ
  • ضربه زدن به زانو

PCL مقادیری ازACL است. پس کمتر مستعد آسیب‌دیدگی و صدمه است. اما از سوی دیگر صدمات ACL، یکی از رایج‌‌ترین آسیب‌دیده‌گی‌های زانو در هنگام ورزش است.

علائم و پیچیدگی‌های صدمات رباط‌های ضربدری چیست؟
وقتی شما به ACL خود صدمه می‌زنید، معمول است که صدای آشکار یک ضربه ناگهانی را بشنوید و یا ممکن است احساس کنید که چیزی داخل زانوی شما شکسته شد و از دیگر علائم آن:

  • تورم
  • زانوئی سُست که راه رفتن شما را مشگل می‌سازد
  • قفل شدن زانو در حین حرکت
  • درد و شکنندگی

در آسیب‌دیدگی PCL معمولاً صدائی را که هنگام آسیب دیدن ACL می‌شنوید به همراه ندارد، اما سایر علایم صدمات PCL شبیه علائم صدمات ACL است.

چگونه یک پزشک آسیب‌دیدگی رباط‌های ضربدری را تشخیص می‌دهد؟
پزشک با کشیدن قسمت پایینی پای شما به جلو، هنگامی که ران شما آرام و ساکن است زانوی شما را برای آسیب‌دیدگی ACL تست می‌کند.

اگر زانوی شما سُست به نظر رسید، معمولاً دلیل و علامتی است بر آسیب‌دیدگی ACL برای تست کردن آسیب‌دیدگی PCL، ممکن است از شما خواسته شود تا به پشت دراز بکشید، بعد پاهای خود را طوری بلند کنید که ران‌های شما مستقیماً به طرف بالا اشاره کنند، همچنین زانوهای شما در یک زاویه قائمه خم شوند. اگر قسمت پایینی پای شما به سمت زمین خم شد احتمالا PCL زانوی شما پاره شده است.

ممکن است پزشک، بطور آرام روی کاسه زانوی شما فشار وارد کند تا وجود مایع داخل مفصل زانویتان را احساس کند خصوصاً وقتی که زانوی شما شدیداً متورم شده باشد.
و سایر راهها تشخیص شامل:

  • رادیولوژی با اشعه اشعه X
  • تست MRI ( تصویر برداری با ارتعاشات مغناطیسی)

راه درمان آسیب‌دیدگی‌های رباط زانو چیست؟
این درمان معمولاً شامل فیزیوتراپی و یک سری تمرینهای مخصوص می‌باشد. گاهی اوقات نیز یکی سری روشهای درمانی خیلی راحت‌تر تجویز می‌گردد. اگر MCL تنها رباطی است که دچار آسیب‌دیدگی شده، معمولاً نیازی به عمل جراحی نیست. اما اگر سایر رباط‌های شما نیز آسیب دیده‌اند ممکن است مداوای شما نیازمند عمل جراحی باشد. هر چه شما فعالتر و جوانتر باشید، شانس شما برای موفقیت‌آمیز بودن عمل جراحی بعد از آسیب‌دیدگی رباط بیشتر است. ممکن است شما قادر باشید که همان روز بعد از عمل زانو به خانه باز گردید اما شاید مجبور شوید به مدت یک هفته یا بیشتر از عصای زیر بغل استفاده کنید اما ورزشکاران معمولاً 9ماه بعد از عمل جراحی به فرم ورزشی خود باز می‌گردند.

پیشگیری
بیشتر آسیب‌ها و صدمات به رباط‌های زانو غیرقابل پیشگیری است چون برخوردهای سخت و محکم بخشی ثابت از هر ورزشی است، مثل فوتبال و راگبی. ورزشکاران به خاطر حرکات فعال و شدیدی مثل پریدن و چرخیدن که قسمت‌های مهم هر ورزشی هستند بیشتر در معرض خطر هستند.
برای کاهش خطر آسیب‌دیدگی رباط زانو:

  • به طور مداوم و با قاعده تمرین کنید تا ترکیب خود را ثابت نگه دارید
  • قبل از شروع فعالیت، با نرمش بدنتان را گرم کنید
  • زانو بند بسته و محافظ‌های مناسب بپوشید
  • از تکنیک‌های مناسب برای فعالیت خود استفاده کنید
  • کفش مناسب لایه دار به پا کنید
  • روی سطوح مناسب تمرین کنید

راه‌های مراقبت
مداوا به وسیله کمک‌های اولیه درست در همان لحظه آسیب‌دیدگی رباط است. از دستورات RICE پیروی کنید:

  • با جلوگیری از حرکت مفصل آسیب دیده، آنرا ساکن و بی حرکت قرار دهید.
  • کیسه‌های یخ یا کمپرسورهای سرد باید برای کاهش تورم زانو مورد استفاده قرار گیرند.
  • مفصل را با باندپیچی کردن (با باند قابل ارتجاع) و محافظ، فشرده نگه دارید، باند را محکم ببندید نه سفت.
  • مفصل را با نگه داشتن آن بالای قلبتان بالا ببرید خصوصاً در هنگام خواب.
  • در اولین روز آسیب‌دیدگی روی محل آسیب دیده به مدت 15 دقیقه یخ بگذارید و به مدت 15 دقیقه یخ را بردارید. این عمل را چند بار و در طول روز انجام دهید.
  • دراز بکشید و زانو را در موقعیت بالا نگه دارید از خم کردن مفصل یا فشار آوردن روی آن اجتناب کنید تا درد و ورم فرو نشیند.
  • یک مسکن و یا ضدالتهاب مثل آسپرین یا ایبوپروفن می‌تواند به شما کمک کند.

اکثر رباط‌های زانو کاملاً جوش می‌خورند و یا تحرک و پویایی خود را دوباره بعد از عمل جراحی به دست می‌آورند. هر چند ممکن است رباطی هم کاملاً جوش بخورد ولی منجر به یک ضعف طولانی در آن مفصل شود. متاسفانه وقتی رباط شما یکبار آسیب ببیند برای آسیب‌دیدگی بعدی مستعد خواهد بود حتی اگر شدت فعالیت این بار کمتر هم باشد.

برداشت از سایت کوهستان