تبلیغات
کوهنوردان سگزاباد




تعبیر خواب آنلاین


تمدن ایران زمین

آشنایی با كوه گرفتگی و ارتفاع زدگی و کمک های اولیه درمان آن
حالتی که دراثرافزایش ارتفاع و فعالیت شدید بدنی در شخص بوجود می آید كوه گرفتگی یاارتفاع زدگی یا altitude sikness نامیده می شود.
مهمترین علائم کوه گرفتگی عبارتند از: 1 - از دست دادن اشتها2 - افزایش غیر طبیعی ضربان قلب و دم و بازدم 3 - تنگی نفس4 -اختلال در سیستم گوارشی 5- سردرد شدید 6- قرمز شدن چشم ها 7- عدم تمرکز حواس 8-کاهش بینایی و شنوایی 9- تنفش شین ستوکی (chyne-stoke) که علامت ارتفاع زدگی حاد است؛ تنفس به یکباره شدید شده و بعد از چند ثانیه به حالت اول برمیگردد.


علل بیماری ارتفاع چیست؟ در سطح دریا غلظت اكسیژن در حدود 21% است و فشار بارومتری به‌طور میانگین 760 میلی‌متر جیوه است. با زیاد شدن ارتفاع، غلظت در همان حد باقی می‌ماند ولی تعداد مولكولهای اكسیژن در هر تنفس كاهش می‌یابد. در ارتفاع 3500 متری فشار بارومتری تنها 483 میلی‌متر جیوه است. یعنی تقریباً 40% كاهش در مولكولهای اكسیژن موجود در هر تنفس. جهت اكسیژن رسانی مناسب به بدن سرعت تنفس شما (حتی در هنگام استراحت) باید افزایش یابد. این تهویه اضافی محتوای اكسیژن خون را بالا می‌برد ولی نه در حد غلظت اكسیژن در سطح دریا.
از آنجایی كه مقدار اكسیژن مورد نیاز برای فعالیت تغییری نكرده است، بدن باید خود را با مقدار كمتر اكسیژن تطبیق دهد. به علاوه به دلایلی كه كاملاً مشخص نیست، ارتفاع زیاد و فشار كمتر هوا باعث نشت مایع از مویرگها می‌شود كه همین عامل می‌تواند باعث افزایش مایع در ریه و مغز شود.

وفق یافتن (هم‌هوایی): دلیل اصلی بیماری ارتفاع، رفتن به بلندی‌ها با سرعت زیاد است. با صرف وقت بیشتر، بدن شما می‌تواند خود را با كاهش تعداد مولكولهای اكسیژن در یك ارتفاع مشخص سازگار كند. این مراحل به‌عنوان وفق دادن (هم‌هوایی) یا عادت كردن شناخته می‌شود و عموماً 3-1 روز برای هر ارتفاعی وقت می‌گیرد. برای مثال اگر شما تا ارتفاع 3000 متری بالا بروید و چندین روز را در آن ارتفاع بمانید بدن شما به ارتفاع 3000 متری عادت می‌كند. اگر شما تا ارتفاع6500 متری بالا بروید بدن شما دوباره به آن ارتفاع عادت می‌كند.
تغییرات زیادی در بدن شما رخ می‌دهد تا بدن، اجازه عمل با اكسیژن كاهش یافته را پیدا كند. افزایش عمق هر تنفس افزایش فشار سرخرگهای ریوی، خون را مجبور می‌كند كه در قسمتهایی از ریه كه در حالت عادی، در ارتفاع دریا از آنها استفاده نمی‌شود، جریان پیدا كند. بدن گلبولهای قرمز بیشتری جهت حمل اكسیژن تولید می‌كند. بدن آنزیم خاصی را كه اكسیژن رسانی را تسهیل می‌كند، بیشتر تولید می‌كند.
پیشگیری از بیماری ارتفاع: پیشگیری از بیماری ارتفاع به دو دسته تقسیم می شود: وفق دادن (هم‌هوایی) مناسب و داروهای پیشگیری كننده.
چند راهنمایی جهت وفق دادن (هم‌هوایی) مناسب در ذیل آورده شده: اگر امكان آن هست، راهپیمایی را از ارتفاع كمتر از 3000 متری شروع كنید و بالا بروید. . در 24 ساعت اول از تلاش بیش از حد یا حركت به سمت ارتفاعات بیشتر خودداری كنید. اگر به ارتفاعات بیش از 3000 متری می‌روید، در هر روز تنها 300 متر ارتفاع خود را افزایش دهید و در ازای هر1000 متر بالا رفتن یك روز استراحت كنید. به ارتفاع بالاتر برویدو در ارتفاع كمتر بخوابید. این روش بسیار زیاد توسط كوهنوردها استفاده می‌شود. شما می‌توانید در یك روز بیش از300 متر بالا بروید و برای خواب به ارتفاعات پائین‌تر برمی‌گردید. اگر علایم خفیف بیماری ارتفاع را دارید، بالاتر نروید تا زمانی كه علایم كاهش یابد. ( بالا نروید قبل از اینكه علایم پایین بیاید.) اگر علایم افزایش یافت، پایین، پایین و پایین‌تر بروید. به خاطر داشته باشید كه افراد مختلف با سرعتهای متفاوت به محیط عادت می‌كنند. قبل از اینكه به بالاتر صعود كنید از اینكه همه افراد گروه به محیط عادت كرده‌اند اطمینان حاصل كنید.
آب كافی به بدن برسانید. عادت كردن به محیط (هم‌هوایی با محیط) معمولاً با از دست دادن مایع همراه است. بنابراین شما باید مایع زیادی بنوشید تا آب كافی به بدن شما برسد (حداقل 4-3 لیتر در روز) ادرار باید فراوان و شفاف باشد. به خودتان سخت نگیرید: تلاش بیش از حد در بدو ورود به ارتفاعات نداشته باشید. فعالیتهای سبك در طول روز از خوابیدن بهتر است چرا كه تنفس در طول خواب كاهش می‌یابد و علایم را وخیمتر می‌كند.
از دخانیات و الكل و دیگر داروهای آرامبخش شامل باربیتوراتها، مسكن‌ها و قرصهای خواب اجتناب كنید. این آرامبخش‌ها تنفس را در طول خواب بیش از پیش كاهش می‌دهند و منجر به بدتر شدن علایم می شوند. تا زمانی كه در ارتفاعات هستید، رژیم با كربوهیدرات بالا (بیش از 70% از كالری از كربوهیدراتها) داشته باشید. روند وفق دادن (هم‌هوایی) با آب‌رسانی ناكافی به بدن، تلاش بیش از حد و الكل و دیگر داروهای آرامبخش متوقف می شود.


داروهای پیش‌گیری كننده · دیاموكس (استازولامید): به شما اجازه می‌دهد تا سریع‌تر تنفس كنید. پس اكسیژن بیشتری را متابولیزه می‌كنید درنتیجه علایم كه به علت اكسیژن‌رسانی ضعیف ایجاد شده به حداقل می‌رسد. این مورد بخصوص در شب كه فعالیت تنفسی كاهش دارد مفید می‌باشد. از آنجا كه برای تأثیرگذاری دیاموكس وقت لازم است توصیه می‌شود كه 24 ساعت قبل از رفتن به ارتفاع مصرف شود و حداقل برای 5 روز در ارتفاعات بالاتر مصرف ادامه یابد.دوز پیشنهادی داروی مصرفی 250 میلی گرم هر 8 ساعت می باشد. اثرات جانبی ممكن عبارت از سوزش و مورمور لبها و نوك انگشتان ودفع ادرار بیشتر باشد. این اثرات جانبی احتمالاً در روزهای بعدی كاهش می‌یابند. اثرات جانبی با قطع دارو،‌از بین می‌روند. جهت راهنمایی با پزشك خود تماس بگیرید. از آنجا كه دیاموكس یك سولفانامید است، افرادی كه به سولفانامیدها حساسیت دارند نباید از دیاموكس استفاده كنند.


البته این دارو درمان متداول شناخته شده ولی خیلی ها توصیه نمی کنند و خودم هم علی رغم اینکه همیشه همراه دارم تا به حال استفاده و یا توصیه نکردم. قبل صعود هم هوایی داشته باشین و به محض ارتفاع زدگی ،ارتفاع رو کاهش بدین.

http://www.dr-ameri.com/patientpages.aspx?id=331

http://wiki.pakoob.com/index.php/%D8...AF%DA%AF%DB%8C